سفری به مسجدسلیمان

دوشنبه 3 اسفند 1388  02:53 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

   با یاد و نام خدا

  ساختمان باشگاه مرکزی 

  هفته ی قبل رفتم مسجدسلیمان !. وضعیت من به شکلی است که وقتی دلتنگ آنجا می شوم حتی خانواده ام هم متوجه شده و می گویند چه شده یاد وطن کردی ؟ به قول آقای دادگر ، بنگشت بردن باغ بهشت ....  .

  از مدتها قبل در حال بازسازی محوطه ی باشگاه مرکزی هستند ( بازهم صرف اعتبارات برای بازسازی اماکن قدیم به بهانه ی بازسازی و شاید به خاطر از بین بردن آنچه از گذشته مانده است ) . قبل از این مدت اطراف محوطه را پوشانده بودند و چیزی پیدا نبود و حال که به 22 بهمن و افتتاح طرح جدید نزدیک می شدیم، به شکلی موقت از آن پرده برداری شده و به صورت نیمه تمام در معرض دید قرار گرفته بود . پارکینگ جدید، ورودی شیک و آبی رنگ نو، فضاسازی داخل محوطه با نرده های آلومینیومی و براق، آسفالت محوطه... .

  یکی از ساکنان قدیمی می گفت که وقتی در گذشته لامپ های محوطه را روشن می کردند، نور ستونهای سه گانه و سه رنگ کنار سالن نمای خاصی داشت . راستش را بخواهید من که هرچه از دور نگاه کردم چیزی متوجه نشدم . به هرحال محوطه کاملا بازسازی و بسیار زیبا شده است .

  هفته ی گذشته وقتی از کنار باشگاه رد می شدم یکمرتبه  فضای جدید و زیبایی هایش دو نکته  را به ذهن من آورد :

  اول ساختمان جدید نسبت به محیط اطراف مثل این است که کسی لباس کهنه و پوسیده ی خود را با یک تکه پارچه ی نو و گرانقیمت وصله زده باشد .  و دوم تقابل ساختمان باشگاه مرکزی و ساختمانهای اطراف داستان کاخ انوشیروان و کلبه ی پیرزن را در کنار آن به ذهنم آورد که وقتی درباریان نتوانستند به هیچ بهایی پیرزن را قانع کرده و کلبه اش رابخرند و بکوبند تا نمای کاخ شاه زشت نباشد،  انوشیروان دستور داد که از این امر درگذرند و او را به حال خود بگذارند البته در اینجا هیچکس قصد ندارد کلبه ای را تخریب تا نمای باشگاه را زیباتر نماید .

  اما آنچه بیش از همه رنجم داده و می دهد این است که این هزینه ها در مسجدسلیمان مصداق شعر معروف  کوشش بی فایده است وسمه بر ابروی کور می باشد . بازهم فکر می کنم که اگر این اعتبارات گزافی که هزینه می شود، صرف اشتغالزایی می شد بهتر بود . اگر جوانان به کار مشغول می شدند حتی از همان ساختمان قدیمی باشگاه مرکزی هم لذت می بردند ولی حال که بیکار هستند، داشتن یک ساختمان تفریحی و شیک که آنهم در اختیار شرکت نفت است، چه فایده ای دارد؟ کاش مسئولین یکبار حساب کنند کل اعتباراتی که در ساخت و یا تعمیر اماکن مختلف در مسجدسلیمان هزینه شده چقدر بوده و اگر این اعتبارات صرف ایجاد اشتغال می شد، چه نتیجه ای به بار می آمد ؟ زمانی همه ی ما گله مند بودیم که نفت مسجدسلیمان فروخته شده و پول آن صرف تکامل تهران و دیگر شهرها می شود و امروزه آرزو داریم این اعتباراتی که از درآمد نفت به این شهر اختصاص یافته و یا می یابد، به شکلی هزینه شود که نتیجه ی مثبتی عاید گردد .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

یکشنبه 2 اسفند 1388  02:47 بعد از ظهر

نوع مطلب :آموزش و پرورش ،اجتماعی ،شخصی ،معلم ،

   با یاد و نام خدا

  یادی از صمد بهرنگی

  چندی قبل  آشنایی که از علاقه ام به مطالعه آگاه بود، یک عدد سی دی به من داد که حاوی مجموعه ای از کتابهای الکترونیکی بود . در بین آنها به دو کتاب ازصمد بهرنگی برخوردم ماهی سیاه کوچولو و دومرول . دیدن نام کتاب ماهی سیاه کوچولو، خاطراتی را در ذهنم زنده کرد که اگر بگویم کاملا فراموش کرده بودم، دروغ نگفته ام . یادآوری این خاطرات و دوران تحصیل در دانشسرای مقدماتی، به یکباره مرا به دنیای دیگری برد و تصمیم گرفتم این را هم به خاطرات شیرین و تلخم از مسجدسلیمان اضافه کنم . 

  مهرماه 1350 بود که وارد دانشسرای مقدماتی شدم . زندگی در محیط شبانه روزی را برای اولین بار بود که تجربه می کردم . آشنا شدن با دانشجومعلمانی از نقاط مختلف استان و حتی از بوشهر، تجربه ای بسیار ارزنده  بود . این افراد از نقاط مختلف و با طرز تفکر و دانسته های گوناگون در یک جا جمع شده بودند از من ناشی و ناوارد گرفته تا کسانی که حتی سابقه ی زندانی سیاسی داشتند . وقتی بحثی پیش می آمد در بیشتر مواقع من که اطلاعاتی نداشتم به همراهی جمع سری تکان می دادم و... . در همان سال یکی از دانشجومعلمان سال دوم که فکر کنم بچه ی دزفول بود حدود چهارماه دیر آمد و وقتی هم که مراجعه کرد وضعیت روحی و روانی بسیار بدی داشت، شب ها بیدار می شد و با صدای بلند آواز می خواند و یا چرت و پرت می گفت . همکلاسی ها می گفتند زندانی بوده و براثر اذیت و آزار زمان حبس ، به این وضعیت دچار شده است .

  یکی از مشخصه های روانی ما در آن زمان این بود که در کنار ادعای جوانی و دلدادگی های افلاطونی، ادعای روشنفکری داشته یا ادای روشنفکری هم در می آوردیم . گاهی همکلاسی هایمان انشاهایی نوشته و در آنها جملاتی به کار می بردند که بسیاری  به به می گفتند و من هم فقط ادای آنها را درآورده و تحسین می کردم .

  اولین بار یکی از دبیرانمان که یادش بخیر باد،  کتاب ماهی سیاه کوچولو از صمد بهرنگی را سر کلاس آورد و به ما معرفی کرد . وقتی بخش هایی از کتاب را برایمان می خواند از نحوه ی خواندنش می شد فهمید چیزهایی را از متن نوشته درمی یابد که با دریافت ما کاملا فرق داشت . کم کم علاقمند شدم ولی این علاقه پس از مدت کوتاهی کمرنگ و سپس کاملا از بین رفت . استخدام شدن در آموزش و پرورش، اعزام به خدمت نظام وظیفه،  کار در روستاها و درنهایت ازدواج و ونگ و ونگ بچه، همه چیز را از یاد من برد .

  اما غرض از ذکر این مطلب نکته ی دیگری بود . همزمان با مطرح شدن کتاب صمد بهرنگی و کتابهایی از این دست، حکومت هم بیکار ننشسته و اقدامات خودش را انجام می داد . چاپ کتابهایی که نویسندگی آن را به یکی از درباریان نسبت می دادند ( پری دریایی کاری از فرح دیبا ) از جمله ی این اقدامات بود . برای اینکه صمد بهرنگی را از یادها ببرند، یک  کاراکتر سینمایی به نام صمد با بازیگری پرویز صیاد خلق کردند . صمد و ننه آغا که شاید برای فراموش کردن ننه اولدوز به این مجموعه اضافه شده بود، به خوبی توانستند به هدفشان برسند و به راستی که صمد سینما، صمد بهرنگی را از یادها برد و یا من فکر می کنم از یادها برد .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

یکشنبه 2 اسفند 1388  02:36 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان بازی های ما ( 5 )

  بعضی اوقات هم چوکلی ( چو یعنی چوب و کلی با کسره ی حرف کاف به تکه چوب کوچکی گفته می شد که در بازی از آن استفاده می شد ) . این بازی به فضای زیادی نیاز داشت و به همین دلیل کم کم دمده شده و فراموش گردید . از نکات جالب این بازی زمان بچگی ما این بود  که در آن بازنده باید تنبیه یا جریمه می شد( و تنها در این بازی بازنده جریمه و یا تنبیه می شد  البته بجز دختر هم محله ای و نیشگون گرفتن ) . برنده با چوب دیگر به تکه چوب کوچک  ضربه زده و آن را به فاصله ی دوری پرتاب می کرد  و بازنده باید یک نفس و بدون توقف، با گفتن کلمه ی  زو و امتداد صدای  و  خود را به آنجا می رسانید . روش کار هم این بود که باید نفس را در سینه حبس کرده و همزمان با دویدن بگوید  زوووووو . بیشتر مواقع یک جمله ی دارای قافیه و معمولا بدون معنی را گفته و حرکت می کرد که جمله این بود : الم بلم تخم کلم هالوم علی ار نتری بگو یا علی زو . کمتر اتفاق می افتاد که بازنده به مقصد برسد و در اکثر موارد برنده هم منصرف شده و بازی از نو شروع می شد .  

    زمانی هم بـا سر بـطری نـوشابه كـه روی قسمت پلاستیكی داخل آن شماره ها را می نوشتیم، بساط بازی لـوتو ( LOTTO ) را به راه می انداختیم . روی یک تکه مقوا خط کشی کرده و کارت بازی درست می کردیم و یا از کارتهای بازی قبلی باشگاه کاوه که بیرون انداخته می شد استفاده می کردیم . با شور وشوق زیادی دور هم جمع شده، یک نفربا صدای بلند شماره می خواند و بقیه بازی می کردیم . تا مدتها صدای ما که داد می زدیم ، هوس، لین و یا سه شماره در محله می پیچید ( كاش هیچوقت بزرگ نمی شدیم )  .

  رفتن به استخر باشگاه کاوه و به قولی تنی به آب زدن هم از دیگر تفریحات ما بود . هروقت که  می توانستیم آشنـایی را پیدا كـنـیم به استـخـرمی رفتیم که معمولا هم اتفاق نمی افتاد و از پشت در استخر ناامید برمی گشتیم .  به همین علت یعنی نداشتن آشنا نتوانستم مرتبا به استخر بروم  و شناهم یاد نگرفتم .

  این را هم از خاطرات مربوط به استخر بشنوید . زنان خارجی و برخی ایرانی ها تابستانها به استخر باشگاه مرکزی می آمدند . بسیاری از آنها به علت تنبلی و یا به خاطر شیطنت ، از منزل با لباس شنا سوار اتومبیلهایشان شده و به استخر می آمدند . بعضی از بچه ها روی تپه ی مشرف به استخر که هنوز هم به همان شکل وجود داردمی نشستند و این صحنه ها را تماشا می کردند . آن زمان جمله ای ورد زبان همه ی ما بود که : وصف العیش نصف العیش .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

جمعه 30 بهمن 1388  09:54 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان بازی های ما ( 4 )

  ورق بازی یا پاسور از دیگر وسایل تفریحی بود که در اکثر منازل آن زمان وجود داشت . عصرها و روزهای تعطیل بزرگترها با آن سرگرم می شدند ( نه بازی قمار یا چیزهایی از این قبیل )  و در بقیه ی اوقات هم ما کوچکترها با آنها بازی می کردیم . حکم ، هفت و چهار و گاهی هم فال ورق البته از روی تفنن،  سرگرمی های ما را با ورق تشکیل می داد و بعدها  تردستی با ورق که گاهی بسیار هم سرگرم کننده بود به این مجموعه اضافه شد . آخر پل نمره یک و کنار ساختمان بانک مسکن فعلی قبلا یک خیاطی بود . یک نفر که اسمش را فراموش کرده ام و به خال باز معروف بود آنجا روی زمین می نشست و با استفاده از سه برگ پاسور کاسبی می کرد . او ابتدا سه برگ را که معمولا سه آس بود به فرد نشان می داد و از او می خواست یکی را انتخاب کند . سپس با سرعتی عجیب آنها را جابجا می کرد و اگر شخص می توانست برگ مورد نظر را شناسایی کند، که البته هیچگاه اتفاق نمی افتاد، برنده بود . این سرگرمی امروز به شکل دیگر و توسط سه فنجان و یک مهره ی کوچک انجام می شود .

    از دیگر بازیهای  ما، هفت سنگ بود . وسیله ی بازی هقت تكه سنگ صاف كه روی هم به آسانی چیده شوند و یك توپ پشمی ( تنیس ) بود . ما ها معمولا توپ تنیس نداشتیم و به جای آن از یك لنگه دمپایی پلاستیكی استفاده می كردیم كه وقتی هم به پشت كمر بازیكن می خورد حسابی درد می گرفت .

  کمی که بزرگتر شدیم  درتابستان  فـقـط با هم محله ایها  فوتبال بازی می کردیم ، زمین برای بازی هم زیاد بود و بـقـیـه هم به سروصدای بچه ها اعتراضی نـمی كردند . پولی روی هم گذاشته و توپ پلاستیکی می خریدیم و وقتی هم سوراخ می شد، یکی از بچه ها که استاد هم بود با مهارت آن را کمی می شکافت  و توپ سالم دیگری را که خریده بودیم درون آن جای می داد به قول ما دوپوسته که  سنگین تر و محکمتر شده و توپ داخلی دیرتر هم سوراخ می شد . خیلی کم با همدیگر مشکل پیدا می کردیم ولی گاهی اوقات که یکی از بچه ها را به هردلیلی بازی نمی دادند، او شب و یا بعد ازظهر که کسی نبود می رفت و مقداری شیشه خرده را توی زمین می ریخت . پاک کردن زمین و یافتن مقصر و شاخ وشانه کشیدن ها مدتی وقت ما را می گرفت ولی خیلی زود همه چیز تمام می شد و باز هم بازی ، بازی و بازی . گاهـی بـا ادعای بزرگ شدن،  تیم محله درست  می كردیم و با بچه های محلات دیگر بازی می كردیم و به تقلید از بزرگترها،  نامی هم به آن می دادیم با سروصدای معمول ودعواهای بچگانه و در انتها كنارهم نشسته و با  صمیمیت كار تمام می شد ،  بهترین دوستانم را ازاین زمان دارم . حال که گاهی به گذشته فکر می کنم تعجب می کنم که چگونه می توانستیم عصرهای تابستان ودر آن گرمای شدید،  پای برهنه روی آسفالت داغ بازی کنیم .

  گاهی هم  چو تل  ( چوب تل  با فتحه ی  ت  ) بازی می کردیم که شبیه به بازی راگبی است و فکر کنم از زمان حضور انگلیسی ها در ایران کم کم رواج یافت . ما از یک تکه چوب معمولی استفاده کرده و محدوده ی زمین بازی برای بچه ها مشخص می شد و آن ها حق نداشتند ضمن بازی از این محدوده خارج شوند .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

جمعه 30 بهمن 1388  04:05 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان بازی های ما ( 3 )

 گاهی هم یک بازی قدیمی را انجام می دادیم که امروز حتی دربین بختیاری ها هم اثری از آن نمی بینم . یک نفر که معمولا از بقیه بزرگتر بود بازی را شروع می کرد . او دو انگشت سبابه و شست خود را در کنار هم قرار داده به شکلی که فضای بین آنها به صورت یک لوزی در می آمد . سپس یک شعر موزون را به زبان محلی می خواند به این مضمون ( هرکی دا داره، بوو داره، دوتا بیاره، آستاره زی به تله، تله تماشا زی به حاشا ) . در این بین همه ی بچه ها هم درحالیکه سه انگشت دست راست خود را جمع کرده بودند، تنها انگشت سبابه و میانی خود را در فاصله ی لوزی شکل انگشتان دست او قرار می دادند و او هم ضمن تکرار شعر قبلی و با اتمام آن، یکمرتبه انگشتان دستانش را به هم فشار می داد . انگشتان دست هرکسی گیر می افتاد بازنده بود و باید بازی را شروع می کرد . او روی زمین به صورت چهار زانو می نشست و مچ هردو پای خود را با دودست محکم می گرفت . دو نفر دیگر از بچه ها زیر شانه هایش  را گرفته و از زمین بلند کرده و و در حالی که یک شعر محلی به این مضمون ( دم دات نبری تا سرقالی ) را می خواندند، او را  به فاصله ای حدود پنج قدم می بردند . در این مدت او باید سعی می کرد مچ پاهایش را نگه دارد و گرنه بازنده بود ( دم با ضمه ی حرف دال یعنی بند شلوار  و دات یعنی مادرت . با این شعر او را تهییج می کردند که مقاومت کرده و بازنده نشود . ظاهرا در آن زمان خانواده و ناموس حتی در نزد بچه ها اعتبار و ارزش  بیشتری داشت )  .    

  اگر روزی یک سکه ی یک ریالی ! داشتیم، آن روز از بهترین ایام زندگی ما بود چون می توانستیم بستنی بخریم و با ولع تمام آن را لیس زده و بخوریم . در آن زمان برخی افراد بستنی  درست کرده و در ترموس هایی که دارای بدنه ی فلزی بود ریخته و ضمن دور زدن در محلات، با صدای بلند به دنبال مشتری بودند . با دادن سکه ی یک ریالی ، کمی بیش از یک قاشق غذاخوری بستنی را روی یک تکه نان حصیری گرد می ریخت و به دست ما می داد ( مثل امروز خبری از بستنی قیفی و لیوانی و چوبی نبود ) . گرچه زود تمام می شد ولی خاطره ی شیرینش تا مدتها برایمان باقی می ماند . 

  گاهی هم طناب بازی ( بندبازی ) می کردیم . اگر تعداد زیاد بود دونفر طناب را می چرخاندند و بقیه از روی آن می پریدند . اگر کم بودیم یکسر طناب را به تیر برق با جایی می بستیم و یکنفر سر دیگر طناب را گرفته و می چرخاند و دیگری از روی آن می یرید . بعد از این که به مدرسه رفتیم و خواندن و نوشتن را یاد گرفتیم، نام وشهرت هم بازی می کردیم .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

پنجشنبه 29 بهمن 1388  05:03 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،معلم ،

   با یاد و نام خدا

  یادی از صمد بهرنگی

  چندی قبل  آشنایی که از علاقه ام به مطالعه آگاه بود، یک عدد سی دی به من داد که حاوی مجموعه ای از کتابهای الکترونیکی بود . در بین آنها به دو کتاب از صمد بهرنگی برخوردم ماهی سیاه کوچولو و دومرول . دیدن نام کتاب ماهی سیاه کوچولو، خاطراتی را در ذهنم زنده کرد که اگر بگویم کاملا فراموش کرده بودم، دروغ نگفته ام . یادآوری این خاطرات و دوران تحصیل در دانشسرای مقدماتی، به یکباره مرا به دنیای دیگری برد و تصمیم گرفتم این را هم به خاطرات شیرین و تلخم از مسجدسلیمان اضافه کنم . 

  مهرماه 1350 بود که وارد دانشسرای مقدماتی شدم . زندگی در محیط شبانه روزی را برای اولین بار بود که تجربه می کردم . آشنا شدن با دانشجومعلمانی از نقاط مختلف استان و حتی از بوشهر، تجربه ای بسیار ارزنده  بود . این افراد از نقاط مختلف و با طرز تفکر و دانسته های گوناگون در یک جا جمع شده بودند از من ناشی و ناوارد گرفته تا کسانی که حتی سابقه ی زندانی سیاسی داشتند . وقتی بحثی پیش می آمد در بیشتر مواقع من که اطلاعاتی نداشتم به همراهی جمع سری تکان می دادم و... . در همان سال یکی از دانشجومعلمان سال دوم که فکر کنم بچه ی دزفول بود حدود چهارماه دیر آمد و وقتی هم که مراجعه کرد وضعیت روحی و روانی بسیار بدی داشت، شب ها بیدار می شد و با صدای بلند آواز می خواند و یا چرت و پرت می گفت . همکلاسی ها می گفتند زندانی بوده و براثر اذیت و آزار زمان حبس ، به این وضعیت دچار شده است .

  یکی از مشخصه های روانی ما در آن زمان این بود که در کنار ادعای جوانی و دلدادگی های افلاطونی، ادعای روشنفکری داشته یا ادای روشنفکری هم در می آوردیم . گاهی همکلاسی هایمان انشاهایی نوشته و در آنها جملاتی به کار می بردند که بسیاری  به به می گفتند و من هم فقط ادای آنها را درآورده و تحسین می کردم .

  اولین بار یکی از دبیرانمان که یادش بخیر باد،  کتاب ماهی سیاه کوچولو از صمد بهرنگی را سر کلاس آورد و به ما معرفی کرد . وقتی بخش هایی از کتاب را برایمان می خواند از نحوه ی خواندنش می شد فهمید چیزهایی را از متن نوشته درمی یابد که با دریافت ما کاملا فرق داشت . کم کم علاقمند شدم ولی این علاقه پس از مدت کوتاهی کمرنگ و سپس کاملا از بین رفت . استخدام شدن در آموزش و پرورش، اعزام به خدمت نظام وظیفه،  کار در روستاها و درنهایت ازدواج و ونگ و ونگ بچه، همه چیز را از یاد من برد .

  اما غرض از ذکر این مطلب نکته ی دیگری بود . همزمان با مطرح شدن کتاب صمد بهرنگی و کتابهایی از این دست، حکومت هم بیکار ننشسته و اقدامات خودش را انجام می داد . چاپ کتابهایی که نویسندگی آن را به یکی از درباریان نسبت می دادند ( پری دریایی نوشته ی فرح دیبا ) از جمله ی این اقدامات بود . برای اینکه صمد بهرنگی را از یادها ببرند، یک  کاراکتر سینمایی به نام صمد با بازیگری پرویز صیاد خلق کردند . صمد و ننه آغا که شاید برای فراموش کردن ننه اولدوز به این مجموعه اضافه شده بود، به خوبی توانستند به هدفشان برسند و به راستی که صمد سینما، صمد بهرنگی  را از یادها برد .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:جمعه 30 بهمن 1388 | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

پنجشنبه 29 بهمن 1388  12:03 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان بازی های ما ( 2 )

    

    زمانی كه كوچكتر بودیم بعد ازظهر تابستانها كه هوا گرم بود و نمی توانستیم بیرون برویم، همه ی بچه های محل  ( دختر و پسر) دور هم جمع می شدیم و قتور ( قطور یا غتور ، املای آن مهم نیست با ضم حرف اول ) بازی می كردیم  . بازی ساده ای بود و مانند بسیاری از بازیهای محلی وسیله ی زیادی هم نیاز نداشت . هر قطور از سه عدد سنگ كوچك تشكیل می شد ( که به هرکدام از این سنگ ها یک   نیک  می گفتیم ) و تعداد بازیكنان هم معمولا حداكثر چهار نفر بود ( چندی قبل در برنامه ی اخبار ورزشی گزارشی از یك جشنواره ی بازیهای بومی محلی فكركنم استان بوشهر پخش كرد كه این بازی در آن جشنواره هم معرفی شده بود ) . یكی از دختران محله كه در این بازی تبحر خاصی داشت ، شرط می كرد كه اگر برنده شد پشت دست بازنده را نیشگون بگیرد ( نیشگون یا تیتن با فتحه ی حرف ت ) . از خدا پنهان نیست از شما هم پنهان نباشد هنوز هم گاهی دلم برای همان نیشگون ها غنج می زند .

   گاهی هم درسایه ی درخت سپیدار داخل حیاط  با بـقـیه ی  اعضای خانواده نشسته و قصه ( متل ) می گفتیم و یا با بازی چنه چنه (  با كسره ی حروف چ و نون به معنی  چیستان )  سرگرم می شدیم . برخی اوقات  با هم قایم موشک ( قایم باشک یا به اصطلاح محلی  تپ تپ گروسك  ) بازی می کردیم . هنگام  قایم موشک بازی معمولا پشت رختخواب ها پنهان می شدیم که با به هم ریختنشان، سروصدای مادرها را در می آوردیم . یكی از همسایه ها که یادش به خیر باد، درحیاط خانه اش درخت توت بزرگی داشت که هم از میوه هایش می چیدیم و می خوردیم و هم تابستانها به یکی از شاخه های قطورش طنابی می بستیم و با  شور و شوق و سروصدا تاب بازی می کردیم  . گاهی اوقات آن چنان در بازی غرق می شدیم که بزرگترها هم به هوس افتاده و با ما تاب بازی می کردند . برخی مواقع هم دوز بازی می کردیم . نون بیار کباب ببر و گل یا پوچ ( پر یا پوچ ) هم از دیگر بازی های ما در آن دوران بود . بعضی اوقات هم یارکشی کرده و  داژبال بازی می کردیم . بازی با چرخ دنده های ساعتهای شماطه دار قدیمی هم از بازیهای ما بود . این چرخ دنده ها را مانند فرفره روی زمین می چرخانیدیم و مدتها با آنها سرگرم می شدیم .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

سخنی با یک دوست

پنجشنبه 29 بهمن 1388  12:01 بعد از ظهر

نوع مطلب :شخصی ،

با یاد و نام خدا

سخنی با یک دوست که بر روی وبلاگ پیام گذاشتند

آقای شعبانی عزیز

با سلام امیدوارم اسمتان را درست تلفظ کرده باشم . دوست عزیز ممنونم که به وبلاگم سر زدید و پیام گذاشتید . برادر عزیز از آنجا که مطالب قبلی مرا نخوانده اید نتوانسته اید هدف مرا دریابید . من از ابتدا نیتم این بوده که درباره ی مسجدسلیمان بنویسم بدون هیچ قضاوت و داوری . آنچه را که بود ه و هست فقط بنویسم و بدیهی است که در این مسیر رضایت و یا عدم رضایت مرا از فحوای نوشته هایم درنخواهید یافت . از این گذشته طبیعت بشر سیری ناپذیر است و هیچگاه راضی نشده و همیشه به دنبال جای بهتر یا مکان بالاتر و یا امتیازات بیشتر است پس مطمئن باشید هیچکس در هیچ شرایطی راضی نیست . اما هدف من از نوشتن خاطرات گذشته فقط بیان وضعیت زندگی در آن سالها ( دهه ی 1340 ) بوده و طبیعی است که آن وضعیت اصلا قابل قبول نیست . از این گذشته شما اکنون در اروپا زندگی می کنید و بدیهی است که شرایط زندگی در ایران اصلا برایتان قابل قبول نباشد . به هرحال باز هم ممنون از پیامتان امیدوارم که همیشه شاد و تندرست باشید و پیشاپیش عید نوروز را به شما و خانواده تبریک می گویم . 


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

جمعه 23 بهمن 1388  03:01 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان بازی های ما ( 1 )

   بسیاری از خاطرات من و هم سن وسالهایم به بازی های زمان بچگی برمی گردد . بازی هایی که در عین پاکی و بی آلایشی، با کمترین خرج وهزینه ای انجام می شد . شاید کم هزینه بودن بازی ها هم به همان طرز تفکری برمی گشت که بر ذهن و فکر پدرومادرهای ما و پس از آن بر ذهن ما حاکم شده بود یعنی قناعت عجیبی که در طرز تفکر مردم  ما وجود داشت  . این که اولیای ما و به تبع آنها ما هم پذیرفته بودیم که فقط آنچه داریم که بسیار هم مختصر و بهتر بگویم اصلا چیزی نبود ، حق ما از زندگی است و دیگر هیچ حقی نداریم ، سبب شد که تمام سختی ها را بپذیریم و آنگونه زندگی کنیم . جای دیگری هم اشاره داشته ام که این طرز تفکر گرچه سبب شد وضعیت موجود را تحمل کنیم و خبری از سکته های قلبی و مغزی نبود ، ولی به موازات آن نیز سبب شد که از زندگی واقعی و آنچه به عنوان یک ایرانی از این مملکت حق داشتیم ، محروم بمانیم .

    ما در بازی هایمان از آنچه در محیط زندگیمان یافت می شد استفاده می کردیم ، از تکه سنگهای صاف برای خط بازی گرفته  تا توپ هایی که از موی گاو  درست می شد و به توپ  مل گایی ( با کسره ی  م  و لام  ) معروف بود  که بیشتر در روستاها استفاده می شد ( مل = مو  ،  گا = گاو ) و چوكلی ( چو یعنی چوب ) كه وسایل لازم بازی از دو تكه چوب تشكیل می شد . بازی های دیگری نیز بودند ولی من به آنهایی اشاره دارم که خودم انجام می داده و یا شاهد انجام آنها بوده ام . برخی از این بازیها یا بهتر بگویم تعداد زیادی از آنها هنوز هم انجام می شوند .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

پنجشنبه 22 بهمن 1388  12:18 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

   با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان حمام کردن ما

  در مطلب مربوط به گذشته ی مسجدسلیمان ذکر کردم که وضعیت نظافت و استحمام خانواده ها چگونه بود، هفته ای یکبار آنهم اگر شرایط فراهم می شد سطل یا قابلمه ای پرآب را روی آتش گرم کرده و بچه ها را مختصر شست و شویی می دادند  که همین هم برای بسیاری از خانواده ها ممکن نبود . به همین علت دیدن بچه هایی که یک لایه چرک روی دستهایشان کبره بسته بود، چندان غیرعادی نبود . بیشتر مواقع مسئولین مدرسه آنها را وادار می کردند که دستهایشان را زیر شیرآب آبخوری ها بشویند . تصور کنید لایه ی چرکی که با یک ساعت خواباندن در آب گرم هم خیس نمی خورد، چگونه زیر آب سرد آبخوری تمیز می شد . توپ ،  تشر، اهانت و ترکه ای که در سرما کف دست این بچه ها می خورد،  از خاطرات بسیار تلخی است که همیشه پیش چشم دارم .

  در همان سالها مرحوم داییم در شرکت نفت مسجدسلیمان استخدام شده بود و هفته ای یکبار و در روزهای تعطیل، به حمام عمومی بازار چشمه علی می رفت و مرا نیز همراه خودش می برد . هنوز هم آب داغ خزینه ی حمام را به یاد دارم و نیز صدای کارگر حمام که داد می زد : خشک . حمام بازار چشمه علی کنار دبستان سینا واقع بود و هروقت که به مناسبتی در حیاط مدرسه جمع می شدیم ، صدای کارگر حمامی را هم می شنیدیم .

  حمام بازار چشمه علی هفته ای یک روز، که اگر اشتباه نکنم شنبه ! هم بود، به زنان اختصاص داشت و در این یک روز محله را روی سر خودشان می گذاشتند و چه داستانها از پسربچه های به ظاهر کوچک ولی بعضی اوقات شیطان که به همراه مادرانشان به حمام زنانه می رفتند،  بر سرزبانها نبود .

  سالها بعد که به خدمت نظام وظیفه اعزام شدم و در پادگان به ما آموزش دادند چگونه با یک تکه اسفنج خیس بدنمان را تمیز کنیم، تازه یادم افتاد که ای بابا ما همه ی عمر خود را سرباز بوده ایم و نمی دانستیم .

 


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

چهارشنبه 21 بهمن 1388  05:36 بعد از ظهر

نوع مطلب :آموزش و پرورش ،اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان وسایل بازی

   به خمیر اسباب بازی اشاره داشتم . زمانی که سالهای اول ابتدایی را می گذراندیم،  در ساعات بیکاری معمولا گل بازی هم می کردیم . به علت وضعیت خاص منطقه و نبود فاضلاب، مواد اولیه ! هم  به وفور پیدا می شد . هر جا که نگاه می کردی آب زاید منازل بود که در سطح زمین جاری بود و ما هم با همان اندیشه ی کودکانه از گل موجود، مجسمه هایی به اشکال گوناگون البته از دید خودمان می ساختیم و با هم به قولی رفابت می کردیم . در پایان کار هم توپ وتشر مادر و احتمالا گوشمالی مختصر به خاطر کثیف کردن لباس و دست و بالمان در انتظارمان بود .

  درساعات ورزش هم معمولا توپی به ما می دادند تا فوتبال بازی کنیم . گاهی هم  داژبال ( DODGEBALL ) بازی می کردیم یعنی همه به صورت دایره می ایستادیم و معلم بک نفر را انتخاب می کرد تا درون دایره بایستد و سپس توپ را به صورت اتفاقی به یکی از شاگردان داده و او سعی می کرد دانش آموز وسط دایره را با توپ بزند و بازی همینطور ادامه می یافت . بیشتر مواقع هم کمربند بازی می کردیم یعنی به صورت دایره ایستاده و دستهایمان را پشتمان می گرفتیم . آموزگار کمربندی را درون دست شاگردی می گذاشت واوشاگرد سمت راستش را دنبال می کرد و سعی داشت با کمربند به او ضربه بزند تا زمانی که به جای قبلی باز می گشت . گاهی هم چشمان دو نفر را با دستمال می بستند و کمربندی را در دست یکی قرار می دادند و او نفر دیگر را صدا می زد و با شنیدن صدایش سعی می کرد در همان مسیر حرکت کرده و با کمربند به او ضربه بزند . در همه حالت سعی می شد سگک کمربند آسیبی به شاگردان وارد نکند . هنوز هم خنده های از ته دل خودمان را در حین این بازی ها فراموش نکرده ام . حال وضعیت  ساعات  ورزش شاگردان امروزی را با آن زمان مقایسه کنید .

 به درس کاردستی هم اشاره بکنم که در بیشتر سالها ساعت راحت درسی مابود . در طول سال تحصیلی شاید چند بار ناچار بودیم وسایلی را تحت عنوان کاردستی به کلاس برده و به آموزگار نشان دهیم . معمولا بچه ها با استفاده از تکه های چوب و نمد، تخته پاک کن درست می کردند که از قضا بسیار هم مورد نوجه مسئولین مدرسه بود . گاهی ابتکار به خرج داده و درون نعلبکی را دوغاب گچ ریخته و قالب نسبتا قشنگی درست کرده و آن را رنگ آمیزی می کردیم  یا درون حباب لامپی را پر از دوغاب گچ کرده و پس از سفت شدن گچ، حباب را شکسته و تکه تکه جدا می کردیم و کاردستی را به مدرسه می بردیم .

  سال 1352 در آموزش و پرورش استخدام شده ومحل خدمتم در دبستان ششم بهمن چهاربیشه ( دکتر شریعتی ) تعیین شد . آموزگاری یکی از  پایه های پنجم این آموزشگاه به من محول شده بود . روزی یکی از دانش آموزانم را دیدم که نایلون بزرگی را از اسفنجهای مکعب مستطیل شکل پرکرده و باخود به مدرسه آورده بود . با تعجب از او پرسیدم: این همه ابر ( اسفنج ) را برای چه می خواهی ؟ و او به سادگی گفت: آقا اجازه بچه های کلاس چهارم زنگ آخر کاردستی دارند و من این ابرها را به آنها می فروشم تا به جای تخته پاک کن به عنوان کاردستی تحویل دهند . با این که سالها از آن ماجرا می گذرد هروقت آن دانش آموزم را می بینم با خنده از یادآوری موضوع و با یک احترام خاصی می گوید: آقا دانش آموز ابرفروشتان را به خاطر می آورید؟


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

به بهانه ی بازی استقلال و پیروزی

دوشنبه 19 بهمن 1388  08:25 بعد از ظهر

نوع مطلب :شخصی ،

با یاد و نام خدا

سخنی با صمد مرفاوی عزیز

سلام

دوست عزیز می گویند تاریخ تکرار است و عجیب در مورد شما صدق کرد . زمانی شما پس ازرفتن قلعه نوعی سرمربی استقلال شدید و بازی رفت با پیروزی  یک یک و برگشت دو بریک باختید و امسال هم دقیقا به همین شکل . در آن زمان درجواب دنیزلی گفتید شما 14 امتیاز عقب ماندگیتان را جبران کنید که آنها هم این کار را کرده ودر نهایت یک پله بالاتر از استقلال ایستادند  و این بار بعد از بازی گفتید که هنوز سه برد بیشتر داریم  و از این می ترسم که با نحوه ی کار شما در این زمینه هم عقب بیفتید .

دوست عزیز در هردوبار شما پس از اتمام مسابقه ی قبل از دربی بازی را باختید،  امسال هم زمانی که پس از برد ابومسلم فریب دایی را خورده و کری خوانی را شروع کردید، در حقیقت بازی را واگذار کردید . امیدوارم که شما و بازیکنان عبرت گرفته و در سالهای بعد، البته اگر باقی ماندید جبران کنید .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

دوشنبه 19 بهمن 1388  04:15 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

  داستان نوشت افزار ( 2 )

   زنگ درس نقاشی هم وضعیت خودش را داشت  و طبق معمول عده ی کمی وسایل لازم ! را داشتند . از دفتر جداگانه برای نقاشی خبری نبود و خیلی که هنر می کردیم یک برگ کاغذ A4   آن هم از طریق بچه های شرکت نفتی گیر بیاوریم و در آن به اصطلاح نقاشی بکشیم . عده ی کمی مداد رنگی داشتند و بقیه هم با خواهش و استفاده از رابطه ی دوستی و از این قبیل ، از وسایل آنها استفاده می کردند . بیشتر آموزگاران خود توانایی هنری لازم را نداشتند و در نتیجه استفاده از کتابچه هایی که در آن نقاش های متعددی چاپ شده و بچه ها به عنوان الگو از آنها استفاده می کردند مرسوم بود، که همه هم نداشتند . در آن زمان نوعی مدادرنگی در بازار بود که فقط شش رنگ داشت و جعبه ی آن به ابعاد تقریبی هفت در ده سانتیمتر بود . جعبه از جنس مقوا و زود هم خراب می شد گرچه معمولا خود مداد رنگی ها هم با وجود مدادتراش هایی که گفتم و به خاطر جنس نرم مغزه ی آنها ، زیاد دوام نمی آوردند . بعدها نوع دوازده تایی آن هم به بازار آمد و کم کم مدادرنگی  با جعبه ی فلزی مد شد که آن را هم اولین بار در دست بچه های  کارمندان شرکت نفت دیدیم  ! .

  درس خوشنویسی هم از دروسی بود که زمان  کلاسش بیشتر به مرور درس های دیگر چون ریاضی اختصاص داده می شد و وضعیتی شبیه به نقاشی داشت با این تفاوت که وسایل لازم این درس یعنی قلم نی و دوات،  مشکلات زیادی ایجاد می کرد که مهمترین آنها پخش شدن و یا ریختن جوهر و کثیف شدن دست و صورت و لباس بچه ها  بود . تراشیدن نوک قلم نی که معمولا به وسیله ی تیغ اصلاح صورت انجام می شد سبب می شد دست بچه ها بریده و زخمی هم  بشود .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

یادی از یک همکار قدیمی

یکشنبه 11 بهمن 1388  06:46 بعد از ظهر

نوع مطلب :آموزش و پرورش ،معلم ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

با یاد و نام خدا

پیامی برای یک همکار قدیمی

با سلام . در حین خواندن نظرات دوستانی که به وبلاگم سری زده اند، پیامی دیدم از دختر همکار قدیمی آقای آنت . البته می گویم همکار قدیمی ، این را هم بگویم که زمانی که من درس می خواندم ایشان در آموزش و پرورش مسجدسلیمان کار می کردند . به هرحال خوشحالم که مطلب من سبب انبساط خاطر خواهر خوبم گردیده است . کاش به شکلی می شد که من بتوانم بیشتر از این دوست قدیمی خبری بگیرم و به این خواهر خوبم بگویم تنها کاری که از من برمی آمد همین زنده کردن یاد قدیمی هاست شاید جوانها هم بعدها یادی از من بکنند . به هرجهت برای این خواهر عزیز و خانواده سلامتی و شادکامی آرزومندم .    


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

یکشنبه 11 بهمن 1388  01:20 بعد از ظهر

نوع مطلب :آموزش و پرورش ،اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،معلم ،

    با یاد و نام خدا

  خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

 داستان نوشت افزار ( 1 )

  در مورد نوشت افزار هم بگویم که خالی از لطف نیست . اگر امروزه انواع مدادتراش، پاک کن،  ماژیک ، خمیر اسباب بازی ، مداد رنگی، آب رنگ ، رنگ گواش و پاستل و  .... در کیف بچه ها یافت می شود، در آن زمان تمام تلاش ما این بود که یک مداد پاک کن دار و یک مداد تراش داشته باشیم ، که معمولا هم نداشتیم  . کمی که بزرگتر شدیم از مداد های سیاه بدون پاک کن استفاده می کردیم که به علت داشتن شکل یک شیر روی آن، به مدادهای شیرنشان معروف بودند و انصافا کیفیت خوبی هم داشتند . یادم می آید نوعی پاک کن در بازار بود که مقطعی به شکل متوازی الاضلاع داشت و به سه رنگ بود و از پاک کن های شیک و متنوع و گران قیمت امروزی هم خبری نبود . مدادتراش هم یکی دیگر از مشکلات ما بود که معمولا از جنس لاک و بسیار شکننده بود و اغلب هم سریع کند می شد و در نتیجه سبب شکسته شدن نوک مداد، تراشیدن مکرر و ازبین رفتن سریع مداد می شد .  گم شدن سهوی وعمدی آن هم از دیگر معضلات ما بود .

  در آن زمان بهترین و جدیدترین وسایل را در میان تجهیزات شرکت نفت می دیدیم ، از آن جمله می توان به مدادتراش هایی اشاره کرد که بدنه ی فلزی ( آلومینیومی ) داشته و بسیار محکم هم بودند ولی متاسفانه طبق معمول فقط در اختیار ارباب مال و ثروت بودند و عوام از آن بی بهره . شاید باورش مشکل باشد ولی گاهی که یکی از همکلاسی ها و یا هم مدرسه ای ها  به طریقی یکی از این مدادتراشها را به دست می آورد، که معمولا هم دست چندم و از رده خارج و مستعمل بودند،  بقیه با چه شوق و لذتی به آن نگاه می کردیم و ته دلمان آرزو داشتیم ما صاحب آن بودیم . به همین علت بود که همه آرزو داشتیم زودتر دیپلم بگیریم و در شرکت نفت استخدام شویم ، آرزویی که حتی به صورت جوک هم درآمد و مدتها ورد زبان مردم بود .

   برای اولین بار در یکی از ادارات شرکت نفت  مداد تراش هایی را که روی میز نصب می شد دیدم و همیشه دوست داشتم یکی از آنها را داشته باشم  گرچه اگر هم می داشتم ، در خانه ی ما میزی نبود که تراش را روی آن نصب کنم  . به همین علت سالها بعد که مشغول کار شدم یکی از این نوع تراشها را خریدم تا بچه هایم استفاده کنند ولی همیشه آن آرزوی گنگ قدیمی را در دل داشتم ، از همان آرزوهایی که هیچگاه برآورده نشد .

  در کلاسهای بالاتر استفاده از خودکار و عموما خودکار بیک رایج بود . آن زمان خبری از روان نویس های مختلف، خودکارهای شیک و گران قیمت و قلمهای رنگارنگ امروری نبود و تنها اگر می توانستیم، خودکارهای بیک را استفاده می کردیم و الحق که خوب هم کار می کردند و تا همین اواخر هم رکورددار بودند گرچه در سالهای اخیر شاید به علت کیفیت ضعیف خودکارهای بیک موجود، وجود انواع قلمهای شیک و تنوع سلیقه ی بچه ها و اولیا، دیگر رونق گذشته را ندارند . استفاده از خودنویس  به علت گرانی آن و نیز نیاز به جوهر و مشکلات دیگر چون گم شدن احتمالی و جوهرپخش کردن و .... ، در بین ما عوام رسم نبود . در آن زمان  تنها خودنویس های پارکر و سناتور در بازار موجود بود که فقط گروه معدودی قادر به خریدن و استفاده از آن بودند و راستش را بخواهید استفاده از خودنویس نوعی اظهار فخر هم محسوب می شد . بجز کارکنان مدارس که برای نوشتن کارنامه و دفاتر اداری آموزشگاه حتما باید از این وسیله ی تحریر استفاده می کردند، دیگران صرفا برای نوعی به رخ کشیدن خودنویسی  در جیبشان می گذاشتند .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:دوشنبه 19 بهمن 1388 | نظرات ()

در فقدان یک دوست

یکشنبه 11 بهمن 1388  12:26 بعد از ظهر

نوع مطلب :آموزش و پرورش ،اجتماعی ،شخصی ،معلم ،

با یاد و نام خدا

در فقدان یک دوست

با سلام

چه سخت است در فقدان دوست و معلمی سخن گفتن و یا نوشتن . چه سخت است که به یکباره بپذیریم دیگر دوستی در میان ما نیست . دوست و همکار عزیزمان آقای بهمن خسروی دار فانی را وداع گفتند . زنده یاد خسروی از فارغ التحصیلان دانشسرای عشایری فارس بوده و سپس در آموزش و پرورش مسجدسلیمان مشغول کار گردیدند . ایشان همیشه و در همه حال در کنار کار تدریس به ورزش و ادبیات خصوصا شعر هم علاقه داشتند . همیشه با چهره ای  شاد، خندان و بشاش با همه برخورد داشت و هیچگاه نخواست دیگران را با بیان ناملایمات ، اندوهگین نماید حتی در زمانی که به سوگ دوتن از عزیزانش نشسته بود . ولی چه باید کرد که به قولی، تنها دعوتی را که باید اجابت کرد، مرگ است و این بار بهمن عزیز این دعوت را پذیرفت .

در گذشت برادر وهمکارعزیزم زنده یاد بهمن خسروی را به خانواده ی محترمشان، همکاران آموزش و پرورش مسجدسلیمان و خصوصا همکاران آن مرحوم در دبستان پاسدار تسلیت گفته و امید که خداوند ایشان را غریق رحمت فرماید .      


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

نگاهی به برنامه ی ورزش از شبکه ی دو

شنبه 10 بهمن 1388  05:29 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،ورزش ،

با یاد ونام خدا

آقای کوثری عزیز

سلام

جمعه شب برنامه ی شما و گفتگویتان رابا مهمانان برنامه  تماشا می کردم و تعجب کردم که یک موضوع گسترده را برای طرح در تلویزیون برگزیده اید . مطمئنا اگر به جای موضوع مدیریت در ورزش، مدیر و یا رشته ی  بخصوصی را در نظر می گرفتید زودتر به هدف می رسیدید .

آقای مظفرعزیز، اصولی که شما بیان کردید اولین بار در کتاب دکتر علاقه بند ونیز در کتاب مدیریت رفتار سازمانی نوشته ی کنث بلانچارد دیدم . درآنجا اشاره شده مهارتهای فنی برای مدیران سطح پایین( سرپرستان ) ، مهارتهای انسانی برای مدیران میانی و مهارتهای فنی برای مدیران ارشد ضروری است و هیچ کجا نگفته مدیر باید هر سه مهارت را با هم داشته و ضروری هم نیست که داشته باشد .

آقای یزدانی خرم عزیز اگر دولت معین کرده درصدی از درآمد یا سود موسسات صنعتی صرف ورزش شود حتما قید هم کرده که باید به شکلی صرف شود که سبب گسترش ورزش گردد . آیا برگزیدن یک مدیر از کارخانه ی مورد نظر که نمی تواند سبب پیشبرد ورزش گردد به نوعی اتلاف همان بودجه نیست؟ یکی از اثرات ورود بخش صنعت به ورزش درآمدهای میلیاردی برای فوتبالیستهایی است که بسیاری از آنها را به عینه می بینید . به نظر شما این خدمت به ورزش بود؟ و بازهم درهمین رابطه خود شما گفته اید که خرج یک تیم فوتبال در لیگ برتر در یکسال ده میلیارد تومان می شود و با یک حساب سرانگشتی، شرکت سایپا باید سود سالانه ای معادل هزار میلیارد تومان داشته باشد که یک تیم فوتبال لیگ برتری دارد . آیا چنین سوددهی در یکسال از نظر شما قابل قبول است؟ البته شرکتهایی چون سایپا ضرر نمی کنند برای مثال یکی دو سال قبل که این شرکت اسپانسری تیم ملی فوتبال را پذیرفته بود، یکباره قیمت محصولات آن حدود 200 هزار تومان ترقی کرد . فکر نمی کنید با همین افزایش قیمت هزینه ی اسپانسری تیم ملی به خوبی تامین شده باشد؟ موفق باشید 


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

شنبه 10 بهمن 1388  05:28 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

  با یاد و نام خدا

 خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

 نان پختن

  به نکته ای می خواهم  اشاره کنم . در آن زمان چیزی تحت عنوان وسایل جداگانه در زندگی ما وجود نداشت یعنی توان مالی هم نداشتیم،  ظرف غذا مشترک بود وهمه ی خانواده با هم غذا می خوردند، تابستانها بیشتر افراد خانواده روی یک یا دو عدد تخت سیمی و زمستانها همه در یک اتاق و معمولا هردو یا سه نفر زیر یک روانداز می خوابیدند و خلاصه همه چیز مشترک بود . نمی دانم چرا ولی همیشه فکر می کنم از زمانی که ظرف غذا،  محل خواب و روانداز و وبقیه ی وسایل زندگی جدا شد، در اصل زمینه برای جدایی خانواده ها و ایجاد فاصله بین افراد خانواده هم فراهم شد . اگرچه این اشتراک وسایل مشکلاتی را هم ایجاد می کرد ولی مگر امروز همان مشکلات را نداریم ؟

  نان پختن هم داستان خودش را داشت . برخلاف امروز که همه با تحمل دردسر صف ، مشاجرات مشتریها ، نان بی کیفیت و غرولند بچه ها که امروز نوبت برادرم است نه من و ... از نانوا نان تهیه می کنند ، در آن زمان زنان غیراز زنان کارمندان و کارکنان عالیرتبه ی شزکت نفت، در منزل نان تیری می پختند . کارگران که آرد رشند ( رشن ) را داشتند و بقیه هم اکثرا کشاورزی داشته و از روستا گندم و آرد محلی تهیه می کردند . در هر خانه گاهی دو گودال کوچک کنده می شد که به آنها چاله می گفتند و زنان درون آن آتش روشن کرده و نان می پختند . یکی از دو چاله درون اتاقکی یا انباری بود تا در سرمای زمستان استفاده کنند و دیگری در پناه دیوار حیاط تا از نور و گرمای خورشید بقیه ی فصول در امان باشند . سوخت هم معمولا چوب و یا سوختهای حیوانی بود . در همان اوج دوران شرکت نفت، بسیاری زنان و دختران برای جمع آوری فضولات حیوانات ( سوخت حیوانی ) سبد به دست در گوشه و کنار محلات می گشتند و این را هم هنوز فراموش نکرده ام . گاهی فکر می کنم ما خیلی گرسنه بودیم یا آردهای امروزی کیفیت ندارند که زمان نان پختن آن بوی خوش را حس نمی کنیم . زنان هم محله معمولا هر روز در خانه ی یکی از همسایگان جمع شده و نان روزانه را می پختند . هرگاه هم که کسی کاری داشت یا خدای ناکرده بیماری یا مشکلی پیش می آمد، زنان دیگر برایشان نان می پختند و مانند امروز درب منازل به روی همسایگان بسته نبود ( گرچه انصافا با مشکلات جامعه ی امروزی باید به مردم حق داد در ارتباط هایشان بیشتر احتیاط کنند ) . ساکنین منازل سی برنجی از این نظر راحت بودند و روی سنگ چدنی بخار، نان می پختند و نیازی به کندن چاله و جمع آوری سوخت نداشتند . علاوه بر طعم خوب، حسن دیگرنان تیری این بود که حتی تکه هایش هم به صورت تلیت ( ترید ) کلا مصرف شده و ضایعاتی  نداشت . علاوه براین عده ای زنان بی سرپرست از طریق نان پختن برای دیگران معاش خانواده را تامین می کردند،  کاری که امروزه به صورتی دیگر در مسجدسلیمان شاهد آن هستیم .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

جمعه 9 بهمن 1388  02:43 بعد از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

     با یاد و نام خدا

    خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

   داستان لباس زیر

   لباس زیر ما هم داستان خودش را داشت . چیزی به نام زیرپیراهن که امروز می بینید در قاموس ما وجود نداشت . زمستانها که از سرما هرچه داشتیم بدون هیچ نظمی و رعایت جنسیتی می پوشیدیم و در تابستان هم تنها وتنها یک پیراهن و یا چیزی شبیه به تک پوش تنمان می کردیم . اما داستان لباس زیرهای ما هم  شنیدنی است . وقتی برای یکی از اهل خانه که معمولا مادر بود لباسی توسط خیاطان محلی و معمولا با دست دوخته می شد، ازاضافه ی پارچه  برای ما یک شورت یا به قول امروزیها شلوارک می دوختند که به همین دلیل به شورت ننه دوز معروف بودند ( به رنگ ، نوع و جنس پارچه هم توجه داشته باشید ) . در گویش محلی به این شلواركها گرده پا می گفتند ( با ضمه ی گاف و كسره ی دال ) . ما هم یا اصلا چیزی به نام لباس زیر نداشتیم ! ( گاهی مواقع که زمین می خوردیم یا به هر علتی شلوار پاره می شد و یا فراموش می كردیم  و تكمه های شلوارمان باز می ماند،  افتضاحی به بار می آمد که ناگفتنش بهتر است ) و  به خاطر جلوگیری از مشکلات بعدی ، همین شورتهای ننه دوز را می پوشیدیم . دخترها چون پیراهن یلند داشتند در این مواقع مشكلشان كمتراز پسرها بود .  زمانی که ساعت ورزش هوس می کردیم با شورت فوتبال یازی کنیم، یكی دیگر ازنمایشهای كمدی زندگی ما آغاز می شد . سی و چند نفر دانش آموز با شورتهایی به رنگهای مختلف و گل منگولی ،  دست دوز و گاهی هم پاره و معمولا پارچه ی زنانه، برخی تنگ و چسبان و بعصی گشاد،  چه منتظره ی بدیع و چشم نوازی از آب درمی آمد .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

جمعه 9 بهمن 1388  08:31 قبل از ظهر

نوع مطلب :اجتماعی ،شخصی ،مسجدسلیمان ،

     با یاد و نام خدا

   خاطراتی شیرین و تلخ از مسجدسلیمان

   وضعیت غذای ما (3) 

   یکی از دوستان تعریف می کرد که غذای ناهار ما معمولا ماست بود و پدرم هر روز یکی از برادرها را برای خرید ماست می فرستاد . کسی که از او ماست می خریدیم کمی دورتر از منزل ما بود . هر روز که نوبت من می شد ( بقیه را نمی دانم احتمالا آنها هم همین کار را می کردند) نانی در جیبم می گذاشتم و موقع برگشتن چند لقمه نان و ماست می خوردم چون می دانستم وقتی به منزل برسم و در بحبوبه ی حمله ی لشکر سلم و تور، ممکن است نه که حتما غذایی گیرم نخواهد آمد .

  یک داستان هم از روستا بشنوید . روستاییان مرغ و خروس نگهداری می کردند و ضمن استفاده و یا فروش تخم مرغهای حاصل، گاهی هم مرغ یا خروسی را به فامیلی داده و یا برای مهمان عزیزی سر می بریدند. یکی از آشنایان که خدا رحمتش کند صحبت می کرد : هر از گاهی ناخن هایمان را کوتاه کرده و پنهانی جلو مرغ و خروسها می ریخنیم . این ناخنها در گلویشان گیر می کرد و پدر ومادرهای از همه جا بیخبر به خیال اینکه بیماری دارند و یا جانوری آنها را نیش زده بلافاصله آن را سر می بریدند و به این وسیله ما هم ، دلی از عزا در می آوردیم .

     اواخر بهار سیفی کاری های اطراف مسجدسلیمان محصول می داد، که آن هم منحصر به گوجه وخیار بود، و دراین هنگام می توانستیم دلی از عزا درآوریم . طی  این دوره  این دو میوه بسیار ارزان بود و به صورت خام و یا به همراه نان به عنوان غذا زیاد مصرف می شد . بیشتر مواقع مادران گوجه رادر روغن  سرخ کرده و غذای  خوشمزه ای تهیه می کردند . فکر می کنم  اکثریت افراد آن زمان ،  این غذا یعنی گوجه ی سرخ کرده را دوست دارند زیرا تنها غذایی بود که تقریبا همه می توانستند تهیه کرده و بخورند . طیف غذاهای وایسته به گوجه چون، گوجه و سیب زمینی، گوجه وتخم مرغ ( املت ) و گوجه و بادمجان در این موقع از سال سفره ی ما را رنگین می کرد .

    خدای نکرده فکر نکنید که در تابستان وضع بهتر بود ویا معجزه ای رخ داده و غذای آنچنانی به سفره ی ما وارد می شد . تنها تفاوت این بود که تابستان چون بیکار بودیم صبح ها دیر از خواب بیدارشده که معمولا گرمای آفتاب بیدارمان می کرد و گاهی حتی بدون همان نان خالی به دنبال بازی می رفتیم . متاسفانه تابستان ها ماست هم کمتر گیر می آمد و یکی از مهمترین اقلام غذایی ما کم می شد .

   هرچه به پایان دهه ی 1340 نزدیک می شدیم وضعیت خانواده هم بهتر می شد و بتدریج  غذاها متنوع تر و زیادتر می شد . کم کم میوه هم به لیست غذایی ما اضافه شد . برخلاف امروز که به علت وجود گلخانه های بزرگ و وسایل حمل و نقل فراوان، هر نوع میوه را در در هر فصلی از سال می توان پیداکرد، در گذشته ما فقط به میوه ی فصل  دسترسی داشتیم . میوه ی نوبر هم  گران بود وباید مدتی صبرمی کردیم که قیمت ها  پایین بیاید تا همه بتوانند بخرند و بخورند . فکر نکنید وقتی می گویم میوه، ترک عادت کرده ایم، هندوانه، خربزه، خیارچنبرو گاهی هم انگور که آن را هم در انتهای فصل می توانستیم تهیه کنیم .


نوشته شده توسط: هوشنگ بهرامی | آخرین ویرایش:جمعه 9 بهمن 1388 | نظرات ()

  • تعداد کل صفحات:11  
  • ...  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • 8  
  • 9  
  • 10  
  • ...  

Powered by
Abzarak.com